Opowiadania

  Staszek Szabrownik  CZĘŚĆ PIERWSZA: KŁOPOTNIK ZE ŚRÓDKOWA   Staszek miał jedenaście lat, a w całym Śródkowie znano go pod jednym przydomekiem: Szabrownik. Nie dlatego, że był zły – ale dlatego, że był wszędzie obecny, a jego ręce zawsze trafiały tam, gdzie nie powinny.   Wchodził do cudzych szop, zaglądał do rozmów, w których nie powinien uczestniczyć, a najchętniej… podbierał jaja z cudzych kurników. Uważał, że „świeże są zdrowsze”, a wieśniacy „mają ich przecież za wiele”. Tak sobie tłumaczał swoje czyny.   Każdego ranka, zanim udawał się do szkoły, biegł na przedmieścia wsi. Stare stodoły skrzypiały na wietrze, a on – jak cień – przemykał między deskami, sprawdzając, czy nikt nie nadzoruje okolic. Kilka jaj trafiało do kieszeni. Kilka kroków cofania się. I już go nie było w miejscu.   Tego dnia, gdy zobaczył panią Anielę pochyloną nad pustą kłódką, tylko lekko wzruszył ramionami.   – „Ma ich tyle, że nawet nie zauważy braku” – mruknął, gdy wieczor...

Zaczęło się od krzyku w klatce schodowej i światła, którego nie dało się zgasić. Była 3:17 w nocy, kiedy system przestał się przede mną ukrywać. Kamery, które do tej pory tylko patrzyły, nagle zaczęły mówić. Jedna po drugiej. W moim imieniu. — Obiekt 279 aktywny — usłyszałem z głośnika, który nie miał prawa tu być. Drzwi nie zostały wyważone. Otworzyły się same. Wtedy zrozumiałem, że to nie ja odkrywałem znaki. To znaki prowadziły mnie dokładnie tutaj. Na stole leżała teczka. Moje nazwisko. Data urodzenia. Radom. Green Peterborough. Zdjęcia ludzi, którzy już zniknęli. Na ostatniej stronie jedno zdanie, wydrukowane grubą czcionką: „Wiesz za dużo. Teraz wybierasz: milczenie albo chaos.” W tej samej chwili mój telefon zawibrował. Wiadomość przyszła z numeru, który znałem. Od osoby, której ufałem. Uciekaj. To ja ich wpuściłem. I wtedy padł pierwszy strzał. Nie we mnie. Jeszcze. Zanim zdążyłem zareagować, rzuciłem się na podłogę. Kula przeszyła powietrze, zostawiając za sobą smużkę dymu i z...

  MIŁOSZ I JEGO LAS   CZĘŚĆ PIERWSZA: MIĘDZY BETONEM A KORZENIAMI   Miłosz mieszkał na piętrze szóstym w wielkiej, szarej kamienicy – przez okno widział tylko betonowe dachy i kolejne bloki. Ludzie przechodzili pod nim wiecznie w pośpiechu, gadali do telefonów, zgiełk otaczał ich z każdej strony.   （"Czemu wszyscy biegną tam, gdzie wszyscy?" – zastanawiał się każdego ranka, patrząc na tłum idący do pracy. W głowie słyszał głosy innych – co powinien robić, kim być, jak żyć. Ale w sercu czuł coś innego – dźwięk szumu liści i szeleszczące korzenie.）   Jeden raz, kiedy miasto przytłoczyło go na tyle, że nawet w swoim mieszkaniu nie mógł oddychać, wziął plecak i wyszedł. Szedł godzinami, mijając ulice, placówki, aż beton się skończył. Tam, gdzie zaczynał się prawdziwy las, zatrzymał się – i poczuł, jak coś się w nim rozluźnia. Drzewa nie gadały do niego nic – po prostu stały tam, same, ale pełne życia.   （"To ja jestem tu jak one" – pomyślał, dotykając gęstej ko...