„Świat, który pachniał życiem”

 


🌿 Świat, który pachniał życiem

Nie w sensie słabości — w sensie dotyku.

Powietrze otulało, nie gryzło.

Woda smakowała jak coś, co naprawdę chce cię utrzymać przy życiu.

Cisza była tak gęsta, że można było ją położyć na dłoni.Dzieci biegały po trawie, która pachniała jak lato, nie jak nawóz.

Słońce nie paliło — grzało.

Deszcz nie był brudny — był jak powrót do siebie.

A ziemia… ziemia była jak matka.

Ciepła, wilgotna, żywa.

Wystarczyło uklęknąć i dotknąć, żeby wiedzieć, że jesteś częścią czegoś większego.Ptaki śpiewały tak, jakby opowiadały historię świata.

Nie były tłem — były przewodnikami.

Każdy ich dźwięk miał sens, rytm, kierunek.

Człowiek nie musiał niczego udowadniać.

Nie musiał być kimś.

Wystarczyło być.Wiosna była wydarzeniem.

Nie datą.

Nie „sezonem”.

Była jak otwarcie drzwi do nowego życia.

Powietrze miało zapach, który zatrzymywał człowieka w pół kroku.

Liście były tak zielone, że aż bolało patrzeć.I to wszystko było normalne.

Tak po prostu.

Za darmo.🌫️ A potem… coś się stało(tu zaczyna się wejście w prawdę, ale nadal pięknie)Ziemia zaczęła pachnieć inaczej.

Nie jak życie — jak chemia.

Woda przestała mieć smak.

Stała się jak wata.

Jak nic.

Jakby ktoś wyjął z niej duszę.Powietrze zgubiło swoją ostrość.

Stało się ciężkie, zmęczone, jakby samo miało dość oddychania.

Cisza została zabita hałasem, który nawet nie jest głośny — jest po prostu wszędzie.Ludzie zaczęli patrzeć, ale nie widzieć.

Słuchać, ale nie słyszeć.

Oddychać, ale nie czuć.I najgorsze jest to, że młodzi nie wiedzą, co stracili.

Bo nie mieli szansy tego dotknąć.🔥 Filozofia, która ma ich obudzićFoucault powiedziałby, że system nauczył nas patrzeć, ale nie widzieć.

Nietzsche — że zgubiliśmy instynkt, ten pierwotny kompas, który prowadził nas do wody, ognia, sensu.

A ja dodam coś od ciebie, Marcin:Człowiek oddał świat za wygodę.

A wygoda nie ma zapachu.

Nie ma smaku.

Nie ma duszy.Ale to nie jest koniec.

Bo to, co było kiedyś, nie zniknęło.

Jest pod spodem.

Pod warstwą plastiku, pośpiechu, ekranów, smogu.

Wystarczy się zatrzymać.

Naprawdę zatrzymać.Bo najczystsza woda nie płynie już w rzece.

Ona zaczyna się tam, gdzie człowiek pierwszy raz od dawna wraca do siebie.I wtedy rozumiesz:

to nigdy nie była tylko środa.

To był stan istnienia..




Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Staszek szabrownik

Obraz
  Staszek Szabrownik  CZĘŚĆ PIERWSZA: KŁOPOTNIK ZE ŚRÓDKOWA   Staszek miał jedenaście lat, a w całym Śródkowie znano go pod jednym przydomekiem: Szabrownik. Nie dlatego, że był zły – ale dlatego, że był wszędzie obecny, a jego ręce zawsze trafiały tam, gdzie nie powinny.   Wchodził do cudzych szop, zaglądał do rozmów, w których nie powinien uczestniczyć, a najchętniej… podbierał jaja z cudzych kurników. Uważał, że „świeże są zdrowsze”, a wieśniacy „mają ich przecież za wiele”. Tak sobie tłumaczał swoje czyny.   Każdego ranka, zanim udawał się do szkoły, biegł na przedmieścia wsi. Stare stodoły skrzypiały na wietrze, a on – jak cień – przemykał między deskami, sprawdzając, czy nikt nie nadzoruje okolic. Kilka jaj trafiało do kieszeni. Kilka kroków cofania się. I już go nie było w miejscu.   Tego dnia, gdy zobaczył panią Anielę pochyloną nad pustą kłódką, tylko lekko wzruszył ramionami.   – „Ma ich tyle, że nawet nie zauważy braku” – mruknął, gdy wieczor...
Czytaj więcej

Miłosz i jego las

Obraz
  MIŁOSZ I JEGO LAS   CZĘŚĆ PIERWSZA: MIĘDZY BETONEM A KORZENIAMI   Miłosz mieszkał na piętrze szóstym w wielkiej, szarej kamienicy – przez okno widział tylko betonowe dachy i kolejne bloki. Ludzie przechodzili pod nim wiecznie w pośpiechu, gadali do telefonów, zgiełk otaczał ich z każdej strony.   （"Czemu wszyscy biegną tam, gdzie wszyscy?" – zastanawiał się każdego ranka, patrząc na tłum idący do pracy. W głowie słyszał głosy innych – co powinien robić, kim być, jak żyć. Ale w sercu czuł coś innego – dźwięk szumu liści i szeleszczące korzenie.）   Jeden raz, kiedy miasto przytłoczyło go na tyle, że nawet w swoim mieszkaniu nie mógł oddychać, wziął plecak i wyszedł. Szedł godzinami, mijając ulice, placówki, aż beton się skończył. Tam, gdzie zaczynał się prawdziwy las, zatrzymał się – i poczuł, jak coś się w nim rozluźnia. Drzewa nie gadały do niego nic – po prostu stały tam, same, ale pełne życia.   （"To ja jestem tu jak one" – pomyślał, dotykając gęstej ko...
Czytaj więcej